ΣΟΦΙΑ ΦΙΛΝΤΙΣΗ, ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ (Α)

Η Σοφία Φίλντιση γεννήθηκε το 1937 στο χωριουδάκι Βανάδα της ορεινής Τριφυλίας. Φοίτησε στο Αμερικανικό Κολέγιο της Αθήνας με υποτροφία. Πάνω από τριάντα βιβλία η σοδειά της, το μεγαλύτερο όμως μέρος της δουλειάς της απευθύνεται σε παιδιά και νέους. Υπήρξε δημοτική σύμβουλος της πόλης όπου ζούσε -Καλαμάτα- και αντιπρόεδρος του θεάτρου της.
Είχε αρθρογραφήσει στην τοπική εφημερίδα "ΜΑΧΗ" και στο περιοδικό "ΦΛΑΣ" της Μεσσηνίας. Ίδρυσε και διηύθυνε το Ρ/Σ "ΑΝΤΙΡΑΔΙΟ". Έντονη ήταν η παρουσία και η δραστηριότητά της στα πολιτικά πράγματα της πόλης της. Η Σοφία Φίλντιση πέθανε σε ηλικία 74 ετών τον Απρίλιο του 2011.

Ακολουθούν μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά έργα της.

Ο ΑΡΑΠΗΣ ΜΑΣ

 Ο Αράπης είναι ένας γάτος που έζησε στα μέσα του προηγούμενου αιώνα. Γεννήθηκε σε μια μικρή επαρχιακή πόλη με ευρύχωρα σπίτια με κεραμοσκεπές, μια πόλη με γειτονιές και πολλά παιδιά. Ταξίδεψε με το τρένο στην πρωτεύουσα, όπου μετακόμισε η οικογένεια που τον φιλοξένησε, τον αγάπησε και τον βάφτισε. Στην Αθήνα γνώρισε νέες γειτονιές και καινούργια «αφεντικά» και παρατήρησε όλα όσα γίνονται γύρω του. Ένας γάτος που έζησε στα μέσα του προηγούμενου αιώνα έχει πολλά να πει: για τους ανθρώπους που τον φιλοξένησαν, τη ζωή τους, για τον κόσμο που άλλαξε. Ένας γάτος που ...θυμάται είναι μια όμορφη, ζεστή συντροφιά για μικρούς και μεγάλους αναγνώστες.

Η ΚΑΡΔΟΥΛΑ

 Ήρωες του βιβλίου είναι τα παιδιά μιας μικρής πολιτείας στη νότια Πελοπόννησο στα χρόνια μετά τον Εμφύλιο. Τα παιδιά αυτά απέναντι στα πένθη του καιρού και των μεγάλων βάζουν το όνειρο, το γέλιο, την ανεμελιά, τη φιλία, την ομορφιά, την αθωότητα. Υλικά της νιότης που πάντοτε τα έχει ανάγκη ο κόσμος. Η μικρή πόλη, οι γειτονιές της, οι άνθρωποί της, η καθημερινότητά τους αλλά κι οι γιορτινές τους μέρες γίνονται εικόνες μιας παιδικότητας που κρύβεται μέσα μας. Και φτάνει μια καρδούλα - ένας χαρταετός, είναι - που μας δένει στην κλωστούλα του και μας σηκώνει ψηλά. Μέσα στα χρώματα, στο φως, στην ελπίδα.

ΤΑ ΨΥΧΟΥΔΙΑ

 Το μεγαλείο των Σημαντικών Ασήμαντων Ανθρώπων. Η πιο μεγάλη έκταση της ανθρώπινης ψυχής που μέσα στη φωτιά γίνεται δαδί και τη νικάει. Το στάχυ κι ο αγέρας, ο ασβέστης της γειτονιάς. Η Ελλάδα που παραλάβαμε από τους Μεγάλους Μικρούς της Ήρωες. Οι εκδόσεις Ταξιδευτής επανεκδίδουν και παραδίδουν στο ελληνικό κοινό το κλασσικό έργο της Σοφίας Φίλντιση «Τα Ψυχούδια» με σκοπό να παραμείνει ζωντανή μια από τις σημαντικές στιγμές της ελληνικής πεζογραφίας.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ 

Τα πρόσωπα αυτού του βιβλίου, παιδιά και ενήλικοι, είναι μέλη μιας οικογένειας της υπαίθρου του χτες, που όμως και σήμερα τη συναντούμε στην επαρχία. Κι όσο και αν τα πρόσωπα αυτά και τα ονόματά τους είναι φανταστικά, η ζωή τους είναι πραγματική, αληθινή. Οι ασχολίες τους, η αγάπη για τη φύση, τη γη, που απ' αυτήν ζουν, οι μεταξύ τους σχέσεις, οι αξίες της ζωής. Και τα όνειρα των παιδιών, ο μόχθος τους να σπουδάσουν και να γυρίσουν στον τόπο τους χρήσιμα. Όνειρο και επιθυμία πολλών σημερινών νέων, που ξέρουν πως η ζωή είναι όμορφη και δίνει χαρές και έξω από τις μεγαλουπόλεις. Εκεί που οι εποχές έρχονται με μηνύματα και σημάδια, γεννιόνται και δυναμώνουν τα συναισθήματα: τρυφερότητα, αγάπη, αλληλεγγύη, ανθρωπιά.

ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

 Ένα ριγωτό μολύβι με έμαθε να γράφω μεγάλες ή μικρές ιστορίες σαν κι αυτές. Ένα μολύβι που ήξερε να τραγουδά έτσι: «Όταν με ξύνεις γίνομαι το πρώτο μαστοράκι η μύτη μου γεννά πουλιά, βαρκούλες με πανάκι». Τραγουδούσε το ριγωτό μολύβι και γυρνούσε τη μυτούλα του και ό,τι τραγουδούσε γινόταν στο άσπρο χαρτί. Πότε ένα σμάρι πουλιά πάνω από τη θάλασσα, μια βαρκούλα με το πανάκι της φουσκωμένο, μια νεράιδα με φύκια στα μαλλιά και άλλα, πολλά άλλα. Αυτές είναι οι μικρές ιστορίες, που τα παιδιά με τη δική τους ματιά και φαντασία μπορούν να τις κάνουν μεγάλες.

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ

 Η βαθιά μου σχέση με τη φύση, η αγάπη και η ευγνωμοσύνη που νιώθω γι' αυτήν ήταν η αφορμή για τούτα τα ποιήματα. Ήθελα να την τραγουδήσω, αντίδωρο μικρό για όσα πολλά στα παιδικά μου χρόνια μού φανέρωσε, κι ως τώρα μου φανερώνει, στην άπλα και το φως του Νότου, όπου ζω. Αν αυτό το αντίδωρο καταφέρω με τα παιδιά να το μοιραστώ, αν ένα γλαρόνι, μια χελώνα, ένα φεγγάρι, ένα ουράνιο τόξο έχει να τους πει πως ο κόσμος δεν είμαστε μόνον εμείς, θα 'μαι ευτυχής.

Συνεχίζεται...