Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΑΝΝΑ ΓΚΕΡΤΣΟΥ-ΣΑΡΡΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ

Η Άννα Γκέρτσου-Σαρρή γεννήθηκε το 1936 στην Κωνσταντινούπολη. Το 1938 μετακόμισε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Σπούδασε στο Εμπορικό Τμήμα του Αμερικανικού Κολλεγίου και μετά εργάστηκε ως γραμματέας και καθηγήτρια αγγλικών. Στην λογοτεχνία εμφανίστηκε το 1972 σε διαγωνισμό των εκδόσεων Κάλβος που βραβεύτηκε. Ασχολήθηκε με μεταφράσεις και έγραψε βιβλία για παιδιά και για μεγάλους.

Η σύγχρονη ζωή, η ιστορία και η μυθολογία είναι τα βασικά θέματα που την απασχολούν στα βιβλία της. Κείμενά της έχουν συμπεριληφθεί σε αναγνωστικά του δημοτικού, σε αναγνωστικά για τα παιδιά της ελληνικής κοινότητας στην Αυστραλία και στη Γερμανία καθώς και σε εφημερίδες και περιοδικά.

Τιμήθηκε με το Α΄ Βραβείο ΙΠΕΚΤΣΙ για το βιβλίο της Το λέγαν Ξάστερο, με το Κρατικό Βραβείο Εφηβικού Βιβλίου το 1992 για το βιβλίο της Το Κόκκινο της Ανατολής και το 2006 για το βιβλίο της Η άλλη φωνή, και με το βραβείο «Μιχαήλας Αβέρωφ» της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών το 1984 για το βιβλίο της Σπίτι δίχως αυλή.

Έργα της: Απ' το Ένα ως το Δέκα (1980), Σπίτι δίχως αυλή (1982), Το λέγαν Ξάστερο (1986), Το κόκκινο της Ανατολής (1991), Μ' ενάντιους ανέμους (1996), Δροσουλίτες (2000), Η άλλη φωνή (2005), Σχετικά με την Υπατία… (2010). Στη σειρά «Μουσικοί στην Αρχαία Ελλάδα» του Κέδρου εξέδωσε τα: Απόλλων - Μαρσύας (1996), Ερμής - Αμφίων (1996), Ορφέας (1996), Αρίων (1996), Πίνδαρος (2000), Σαπφώ (2000).

Θα παρουσιάσουμε κάποια πιο αναλυτικά.

«Το κόκκινο της Ανατολής» μάς μεταφέρει στη ζωή στη Θεσσαλία στις αρχές του 18^ου αιώνα. Σκαρφαλωμένη στις πλαγιές του Κίσαβου, μια μικρή πολιτεία μεγαλουργεί στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Ξένοι περιηγητές την επισκέπτονται για να γνωρίσουν από κοντά το "Μικρό Παρίσι", όπως την αποκαλούν. Είναι τα Αμπελάκια.

Όμως τι γυρεύει εδώ ο μεσιέ Λεκλέρ; Είναι "συλλέκτης" αρχαιοτήτων ή μελετητής χειρογράφων; Ο Χρόνης, ο μικρός βοηθός του πανδοχείου, παρακολουθεί τις κινήσεις του από σύμπτωση στην αρχή, από περιέργεια μετά: Έτσι οδηγείται στον πραγματικό στόχο του Γάλλου, να μάθει το μυστικό του κόκκινου της Ανατολής.

Ποιος θα το προδώσει;

Ο νεαρός Ίβος που επιστρέφει από την Ευρώπη γιατί αναστατώνει τους πρόκριτους και τους συντοπίτες του; Γιατί τα οράματά του σκοντάφτουν στην αντίδρασή τους;

Θα ζήσουμε κοντά τους για λίγο, άνοιξη του 1798.

Στην «Άλλη φωνή» μια 17χρονη κοπέλα ετοιμάζεται για τις εισαγωγικές εξετάσεις. Θα ακούσει τη φωνή της καρδιάς της ή του καθήκοντος; Για τη Μαρίνα η Γ' Λυκείου δεν είναι μόνο η χρονιά που θα κρίνει το μέλλον της. Είναι και μια χρονιά ανησυχιών και διλημμάτων. Γύρω της, αυτοί που συνθέτουν τον ιστό της προσωπικής της ιστορίας: ο πατέρας - πιεσμένος επαγγελματικά -, η μητέρα - πάντα παρεμβατική -, ο χαϊδεμένος μικρός αδερφός κι ο θείος που λύνει όλα τα προβλήματα. Και ο φοιτητής. Η Μαρίνα τον ερωτεύεται, αλλά υποψιάζεται κάποια μυστική σχέση με τη συμμαθήτριά της την Υβόννη. Μέσα από αντιζηλίες και καχυποψίες, η αλήθεια αποκαλύπτεται και αναδεικνύεται η δύναμη της προσφοράς και της φιλίας. Πάνω απ' όλα, αυτή τη χρονιά πρέπει να κάνει την επιλογή της: νομική, με την Έτοιμη επαγγελματική λύση, ή η Σχολή που ονειρεύεται; Η Μαρίνα θα αφουγκραστεί την «άλλη» φωνή, τη φωνή του εσωτερικού της κόσμου, που τη μεταμορφώνει από ευαίσθητη έφηβη σε έναν ώριμο άνθρωπο. Για τη Μαρίνα αυτή είναι η χρονιά της ενηλικίωσης.

Στο «Αηδόνι της Λέσβου» η συγγραφέας μας δίνει μια μυθιστορηματική βιογραφία της αρχαίας λυρικής ποιήτριας Σαπφώς. Ποιό ήταν το «Αηδόνι της Λέσβου»; Κανένας δεν φανταζόταν ότι το μικρό κορίτσι που ξεκινούσε ορφανό από την Ερεσσό για να ζήσει κοντά στους θετούς γονείς της στη Μυτιλήνη έμελλε να γίνει η μεγαλύτερη ποιήτρια και μουσικός της αρχαιότητας. Η Σαπφώ έζησε σε μια ταραγμένη εποχή. Η Μυτιλήνη δοκιμαζόταν από έντονες πολιτικές διαμάχες που, δύο φορές, ανάγκασαν τη Σαπφώ να πάρει το δρόμο της εξορίας. Ανεξάρτητα από τις πολιτικές και κοινωνικές αναταραχές, το ταλέντο της Σαπφούς άνθιζε. Κι αυτό κυρίως γιατί είχε την τύχη να μεγαλώσει σε μια κοινωνία που άφηνε ελεύθερη την προσωπικότητα της γυναίκας, σε αντίθεση με άλλες κοινωνίες της εποχής της. Τα τραγούδια της Σαπφούς αγαπήθηκαν σ' ολόκληρη την Ελλάδα, από τα ασιατικά παράλια μέχρι τη Σικελία. Όπως έχει συμβεί με όλους τους μουσικούς της αρχαιότητας, ούτε και της Σαπφούς οι μελωδίες σώθηκαν. Έμειναν όμως μερικά ποιήματά της που δικαιώνουν τη φήμη της και τον αδιαφιλονίκητο τίτλο της «Δέκατης Μούσας».

Συνεχίζεται…