Το έργο και η προσφορά της Ελένης Σαραντίτη στην ελληνική παιδική λογοτεχνία (Β΄)

Ένα από τα βιβλία της Ελένης Σαραντίτη που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία και από το κοινό και από τους κριτικούς και βραβεύτηκε είναι το «Κάποτε ο κυνηγός», τίτλος εμπνευσμένος από έναν στίχο του Γιώργου Σεφέρη. H νεαρή Eυρυδίκη που, γεννημένη από οικογένεια Eλλήνων πολιτικών προσφύγων στην Tασκένδη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης αφομοίωσε ό,τι καλύτερο διέθεταν οι δυο πολιτισμοί και οι δυο πατρίδες, είναι η αφηγήτρια της οικογενειακής οδύσσειας που κράτησε σαράντα χρόνια και που ακόμα δεν τελείωσε. O Eμφύλιος, ο εκπατρισμός, οι προσπάθειες να ζήσουν και ν' αναπτυχθούν στην καινούρια πατρίδα, η φοβερή νοσταλγία για τον τόπο που άφησαν, οι καινούριοι δεσμοί, οι σπουδές, η πρόοδος και ο κόσμος μιας τρυφερής νεαρής ύπαρξης, μεγαλωμένης μες στην εμπιστοσύνη, την αγάπη, τη χαρά. Που δεν κράτησαν πολύ, καθώς η οικονομική κρίση που ξεσπά στην τότε Σοβιετική Ένωση και ο ακατανίκητος πόθος της επιστροφής, μαζί και οι υποσχέσεις των Eλλήνων αρμοδίων, τους ωθούν, οικογενειακώς, σε νέες περιπέτειες, τούτη τη φορά στην ίδια τους την πατρίδα, που τους μεταχειρίζεται σαν αποπαίδια, οδηγώντας τους σε νέα προσφυγιάΙ H διήγηση της Eυρυδίκης αποκαλύπτει και έναν ωραίο, συγκινητικό και ενθουσιώδη πρώτο έρωτα, που εμποδίστηκε στο ξεκίνημά του διότι ο σκληρός κυνηγός, που είναι η ζωή, άλλα είχε ορίσει. 

Η Τ. Δανέλλη έγραψε στο «Ριζοσπάστη»: [...]» Μέσα από τις αφηγήσεις της Ευρυδίκης, ηρωίδας του έργου, γεννημένης στην Τασκένδη από οικογένεια πολιτικών προσφύγων, ξαναζούμε αληθινές στιγμές της Ιστορίας μας από το 1949 μέχρι σήμερα [...] Μια ωραία ιστορία, γραμμένη με τέχνη και συναισθήματα από την Ελένη Σαραντίτη. Με τη γνώση και την ωριμότητα του λόγου της. Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί από όλους τους νέους (και όχι μόνο από τους νέους...). Γιατί εδώ σπαρταρά η καρδιά του τόπου μας. Ένα βιβλίο που εξυμνεί τον αγώνα και την ανθρωπιά και καταγγέλλει κομμάτια από τις τελευταίες περιπέτειες του τόπου μας, αγιάτρευτες ακόμα, εξαιτίας της αδιαφορίας των εκάστοτε κυβερνώντων». Ο Αντώνης Καρατζαφέρης σημειώνει στον «Ελεύθερο Τύπο»: «Ο τίτλος του προέρχεται από το ποίημα του Σεφέρη, που ήταν πρόσφυγας και ο ίδιος, "Το σπίτι κοντά στη θάλασσα". Παρομοίασα τους πρόσφυγες με τα ταξιδιάρικα πουλιά που τα κυνηγάει ο πλάστης και η φύση…".Τα 'ταξιδιάρικα πουλιά" του βιβλίου είναι μια οικογένεια Ελλήνων πολιτικών προσφύγων, στην Τασκένδη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.Κεντρικό πρόσωπο της αφήγησης η νεαρή Ευρυδίκη, που καταγράφει τη νέα προσφυγιά των δικών της ανθρώπων όταν φθάνει η ώρα του επαναπατρισμού στην Ελλάδα.Ήρωες, ωστόσο, του βιβλίου θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι "οι χιλιάδες ανώνυμοι οικονομικοί πρόσφυγες που φθάνουν στη χώρα μας από κάθε σημείο του ορίζοντα… "Για τα όνειρα, τις νοσταλγίες και τις ελπίδες αυτών των ανθρώπων η Ελένη Σαραντίτη έγραψε ένα βιβλίο "βγαλμένο από την καρδιά μου", όπως λέει η ίδια. Ένα βιβλίο αφιερωμένο στα παιδιά: "Ήθελα να δώσω κάτι στα παιδιά που θα τα ωθήσει να σκεφθούν. Τα βιβλία, ιδιαίτερα τα εξωσχολικά, μπαίνουν στα όνειρα των παιδιών, τα μπολιάζουν με ανθρωπιά. Αυτό επιθυμώ να συμβεί και με το δικό μου βιβλίο, ώστε αυτά τα φαινόμενα που παρατηρούμε γύρω μας να σταματήσουν να υπάρχουν"».

Το βιβλίο βραβεύτηκε με τον έπαινο της  Unesco , από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και με το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου. Επίσης έγινε σχολική ταινία.

«Οι θεατρίνοι» είναι μία συλλογή διηγημάτων για παιδιά που κυκλοφόρησε το 1994. Η Αργυρούλα μεγαλώνει σε μια παραθαλάσσια επαρχιακή πόλη και είναι το μικρότερο μέλος της οικογένειας, δεν πηγαίνει ακόμα σχολείο. Ο πατέρας της, ναυτικός, ταξιδεύει σε θάλασσες μακρινές, η μάνα κι η γιαγιά είναι διαρκώς απασχολημένες με τις δουλειές του σπιτιού και του κτήματος κι έτσι, αναγκαστικά, η κοπελίτσα μένει πολλές ώρες μόνη. Κι όμως, αυτή η μοναξιά γεμίζει με πολλά ενδιαφέροντα γεγονότα, ενώ, πρώτα απ' όλα, ανάμεσα στα ζώα και στο παιδί αναπτύσσεται μια βαθιά και όμορφη σχέση, ενώ τα παιχνίδια, τα όνειρα, χίλια δυο ωραία πράγματα ποικίλλουν και ομορφαίνουν τη ζωή της κοπελίτσας. Επτά διηγήματα με ηρωίδα την Αργυρούλα και αφηγήτρια την ίδια, στα οποία με χιούμορ, παρατηρητικότητα, συγκίνηση και ευφορία ξεδιπλώνεται μια χαριτωμένη παιδική ζωή. Η Τ. Δανέλλη γράφει στον «Ριζοσπάστη» πως:  «Εμείς, απολαμβάνοντας τους "Θεατρίνους" με την ωραία εικονογράφηση, την άρτια γραφή, το ήθος, την ανθρωπιά, την παρατηρητικότητα, την αλήθεια που αναδύονται απο το βιβλίο της Ελ. Σαραντίτη, συνιστούμε το βιβλίο για όλα τα παιδιά 7 - 11 χρονών, αλλά και για τους μεγάλους». Η επίσης συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας Ζωή Βαλάση αναφέρει: «Το πρώτο όμως, διήγημα "Οι θεατρίνοι" είναι σίγουρα, από τα καλύτερα της συγγραφέως. Εδώ παρακολουθούμε τη λαχτάρα των παιδιών στο χωριό, για τον φανταστικό, για τον ονειρεμένο κόσμο του θεάτρου, για τα φώτα και τους θεατρίνους που μοιάζουν κατ' ευθείαν φερμένοι από τον κόσμο των παραμυθιών και της μαγείας».

(συνεχίζεται)